सिल्भा, जो पेशाले एक प्रीस्कूल शिक्षिका हुन्, भन्छिन्, “यसले हाम्रो सबै खर्चमा असर गर्यो — घरको किस्ता, बिजुली, फोन, बच्चाहरूको खानासम्म। यसले सबै कुरा बिगार्यो।” उनकी छोरी सन् २०१५ को उक्त दुर्घटनाबाट पूर्ण रूपमा निको भइसकेकी छन्। यस्ता अप्रत्याशित एम्बुलेन्स बिलहरू रोक्न केही राज्य सांसदहरूले पहल गरिरहेका छन्।
जब एम्बुलेन्स कम्पनीले बीमाले तिर्नेभन्दा बढी रकम माग गर्छ, तब बिरामीहरूलाई त्यो बिल तिर्नुपर्ने हुन्छ — त्यो पनि यस्तो सेवाको लागि जुन उनीहरूले छनोट गर्न पाउँदैनन्। संघीय सरकारले पारित गरेको No Surprises Act ले हवाई एम्बुलेन्स समेटे पनि स्थलगत (जमिन वा पानीमार्गबाट चल्ने) एम्बुलेन्स सेवालाई समेटेको छैन। २०२५ मा युटा र नर्थ डकोटा समेत २० वटा राज्यहरूले यस्ता अप्रत्याशित बिल रोक्ने कानुन पास गरेका छन्।
यी कानुनहरूले बीमा कम्पनीहरूले न्यूनतम भुक्तानी गर्नुपर्ने व्यवस्था गर्छन्। तर त्यो न्यूनतम कति राख्ने भन्नेमा विवाद छ। यही कारण कोलोराडो र मण्टानामा यस वर्ष सम्बन्धित विधेयकहरू अड्किएका छन्, किनकि बीमा कम्पनीहरूलाई बढी तिर्न बाध्य पार्दा सबैको स्वास्थ्य बीमा प्रिमियम बढ्ने डर व्यक्त गरिएको छ।
अप्रत्याशित एम्बुलेन्स बिलहरू अमेरिकी स्वास्थ्य प्रणालीको त्यो अंश हुन् जसले व्यक्तिलाई गहिरो ऋणमा डुबाउँछ, स्वास्थ्य सेवा पाउनबाट रोक्छ र जातीय असमानता समेत बढाउँछ। PIRG (एक राष्ट्रिय उपभोक्ता अधिकार संस्था) की स्वास्थ्य कार्यक्रम निर्देशक पाट्रीसिया केलमार भन्छिन्, “जब मानिसहरूले आर्थिक बोझको डरले एम्बुलेन्स नबोलाउँछन्, तब स्ट्रोकका बिरामीहरू समयमै अस्पताल पुग्दैनन्, वा हृदयघातको डर भएका मानिसहरू ढिला गर्छन्।”
No Surprises Act अनुसार, आपतकालीन सेवामा बिरामीहरूलाई आउट-ऑफ-नेटवर्क सेवाको लागि पनि इन-नेटवर्क सेवाको बराबर मात्र रकम तिर्नुपर्ने व्यवस्था छ। तर एम्बुलेन्स सेवामा बिरामीले कुन कम्पनीको गाडी आउँछ भन्ने छनोट गर्न सक्दैनन्, जसले गर्दा उनीहरूलाई ठूलो बिल आउन सक्छ।
स्थलगत एम्बुलेन्सहरूलाई उक्त ऐनमा समावेश नगर्नुको एक कारण, एम्बुलेन्स सेवा दिने कम्पनीहरूको विविध स्वरूप हो — जस्तै निजी कम्पनीदेखि स्वयंसेवी दमकल विभागसम्म। यसै कारण संघीय सांसदहरूले सिफारिस गर्न समिति गठन गरेका थिए, जसले २०२४ मा आफ्ना सिफारिसहरू सार्वजनिक गर्यो। समितिको निष्कर्ष स्पष्ट थियो — बिरामीहरूले बीमा कम्पनी र सेवा प्रदायकबीचको झगडामा फस्न नपरोस्।
कोलोराडोले निजी एम्बुलेन्स सेवाबाट जोगाउन पहिले नै कानुन बनाइसकेको थियो। नयाँ विधेयकले सार्वजनिक सेवाहरू र अस्पताल स्थानान्तरणमा पनि जोगाउने उद्देश्य राखेको थियो। यो विधेयक दुबै सदनबाट सर्वसम्मतिले पास भए पनि गभर्नर जारेड पोलिसले प्रिमियम बढ्ने डर देखाउँदै भिटो गरे। उनले भने, “प्रस्तावित कानुनले प्रति सदस्य प्रति महिना $०.७३ देखि $२.१५ सम्म प्रिमियम बढाउन सक्छ।”
बीमा कम्पनीहरू — जस्तै Anthem, UnitedHealth Group, Optum — ले पनि विधेयकको विरोध गरे। Colorado Association of Health Plans का कार्यकारी निर्देशक केभिन म्याकफाट्रिजले भने, “स्थानीय निकायहरूले आफ्नै दर तोक्ने व्यवस्था लोमडीलाई कुखुराको गोठ हेर्न दिएको जस्तो हो।” अर्कोतर्फ, नीति विज्ञहरूले भने अन्य राज्यहरूमा यस्ता कानुनले वास्तवमै प्रिमियम बढाएको छ कि छैन भन्ने कुरा अझै प्रष्ट नभएको बताएका छन्।
बीमा कम्पनीहरूको राष्ट्रिय महासंघ AHIP ले भने प्रत्यक्ष टिप्पणी नगरेर अन्य राज्यहरूमा विधेयकहरूविरुद्ध पठाइएको पत्रहरू मात्रै उपलब्ध गराएको छ। ती पत्रमा भनिएको छ कि न्यूनतम दर तोक्ने व्यवस्था अत्यधिक महँगो हुने र बीमा कम्पनीले न्यायोचित दरमा सेवा खरिद गर्न नसक्ने अवस्था आउनेछ।
मण्टानामा सांसदहरूले मेडिकेयर दरको ४००% वा स्थानीय निकायद्वारा तोकिएको दरमा भुक्तानी गर्ने प्रस्ताव राखेका थिए, जुन दुईजना रिपब्लिकन सांसद र एम्बुलेन्स कम्पनीहरूले समर्थन गरेका थिए। तर बीमा कम्पनीहरूले यसलाई अत्यधिक मूल्यको भन्दै विरोध गरे। AHIP की लबिस्ट सारा क्लर्गेटले भने, “एम्बुलेन्स कम्पनीहरूलाई नेटवर्कभित्र ल्याउनु पहिले नै गाह्रो छ, र उनीहरूले तिर्नै पर्ने सेवाको लागि प्रिमियम तिर्नुपर्ने भएकाले बीमित व्यक्तिहरूमा थप बोझ पर्नेछ।”
कोलोराडोका गभर्नर पोलिसले आफ्नो भिटो पत्रमा भने, “स्वास्थ्य सेवामा खर्च घटाउनु महत्त्वपूर्ण छ, तर प्रस्तावित प्रिमियम वृद्धिले त्यो लाभभन्दा बढी असर पार्नेछ।”
तर बिलको समर्थन गर्ने कोलोराडो कन्ज्युमर हेल्थ इनीसिएटिभकी नीति निर्देशक इसाबेल क्रुज भन्छिन्, “मानिसहरूले एउटा ठुलो एम्बुलेन्स बिलको डर हटाउने साटो सानो प्रिमियम तिर्न मन पराउन सक्छन्। त्यो त महिनाको कफीको आधा कपको मूल्य मात्र हो।”
स्रोत: KFF Health News